Een hulphond

Foto: Renée de Haan

De keuze voor een hulphond nam ik niet zomaar. Trauma gerichte therapie had nauwelijks effect doordat mijn belastbaarheid minimaal was. Daar werd ik dan ook telkens op afgewezen wanneer ik me aanmeldde voor vervolg behandeling.

Ik voelde me gevangen in mijn PTSS en vroeg me af, ‘hoe kan ik mijn belastbaarheid opbouwen terwijl ik zoveel last heb van alle trauma gerelateerde triggers? De onveiligheid en de stress die ik ervaar is allesoverheersend.’
Ik kreeg geregeld het advies om per dag te kijken wat wel en niet lukt.
Juist daar lag dus het probleem, mijn probleem. Want niemand kon er iets mee.
Ik wist vaak niet waar mijn grens lag, ik voelde het niet en ging er ongemerkt overheen.
Stelselmatig functioneerde ik op de automatische piloot om er vervolgens weken later achter te komen dat ik niet wist wat ik had gedaan. Het had me uitgeput en noodgedwongen moest ik rust nemen. Dat zorgde ervoor dat gevoelens terug kwamen. Angst, paniek, stress. Ik voelde het allemaal.
Die momenten waren het aller zwaarst omdat ik dan ineens heel goed voelde waar mijn grens lag.

Uitrusten duurde daardoor vele malen langer want ieder onverwachts geluid of beweging triggerde mij in mijn trauma.
Als ik wat was uitgerust probeerde ik het leven weer langzaam op te pakken. Maar zodra ik was opgestaan, nog voor ik was aangekleed en naar beneden was gelopen was ik mijn gevoel al weer kwijt en begon het opnieuw.
Een vicieuze cirkel.

Bij iedere opbouwpoging deed ik minder dan tijdens de vorige, in de hoop succes te hebben. Onbewust ging steeds meer vermijden net zolang tot ik alles vermeed.
Ik kon niet meer, ik was op en voelde me zwaar ellendig.

Toch besloot ik nog 1 allerlaatste poging te doen en dan niet alleen, maar onder begeleiding van een psychosomatische fysiotherapeut. Samen stelde we een schema op waaruit we langzaam verder zouden opbouwen.
Het ging goed, ik kon me vasthouden aan het schema en het vertrouwen in mezelf begon langzaam te groeien.
Het heeft 2 maanden geduurd voor ik op nieuw instortte en dat terwijl ik niets anders deed dan de eerdere weken.
Ik kwam tot de conclusie, dit ligt niet aan mij. Ik doe hartstikke mijn best maar dit gaat buiten mij om. Hoe graag ik ook zou willen, ik heb geen controle over hoe mijn lichaam reageert op prikkels van buitenaf.

Dit is PTSS.

Opnieuw ging ik het internet af, op zoek naar mogelijkheden waardoor mijn leven meer leefbaar zou kunnen worden.
Het enige waar ik mij nog niet in had verdiept was een PTSS- hulphond. Ik vond het lastig om het mezelf toe te mogen staan en daarnaast had ik niet het vertrouwen dat ik voor een hond kon zorgen. ‘Ik kan niet eens voor mezelf zorgen, hoe moet ik dan voor een hond zorgen?’
Daarnaast was er nog een struikelblok, het zichtbaar zijn. Maar inmiddels voelde ik me zo wanhopig en machteloos dat ik voor mijn gevoel geen andere keuze meer had, ‘of ik ben zichtbaar met een hulphond of ik blijf de rest van mijn leven vastzitten in deze situatie.’
Dat laatste was voor mijn geen optie dus schakelde ik mijn naasten in en meldde ik mij aan voor een intake gesprek om te kijken of ik in aanmerking kwam voor een hulphond.

-Wordt vervolgd-

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s