Ons eerste publicatie

Foto: Renée de Haan

Samen met de foto’s van Renee werd mijn verhaal gepubliceerd in het Noord-Hollands dagblad.

Het verdriet om alles wat ik heb moeten opgeven is redelijk naar de achtergrond verplaatst en ik heb meer controle op mijn PTSS. Mijn leven ziet er heel anders uit dan dat ik gewend was voor het trauma maar ik kan het, mits ik vooruitgang blijf merken, accepteren.
Ook met PTSS lukt het mij weer om gelukkig te zijn.

Terwijl de publicatie in de lucht hing en de spanning steeg kon ik mijn leven blijven leven. Het lukte me om me te richten op de dagelijkse dingen en ik verdween niet in extreme angst, paniek of herbelevingen.
Het lastigste moment voorafgaand aan de publicatie was het moment dat ik besefte dat ik er alleen voorstond. Niet dat ik geen steun ontving van de mensen om mij heen. Maar publicatie is toch wel iets heel anders dan een expositie.
Wanneer het project wordt getoond op een expositie ben ik nooit alleen, kan ik me verschuilen achter Renée of achter degene die met mij mee is.
Nu zou iedereen die ik tegen kom kunnen weten wat ik heb meegemaakt, wat ik heb moeten doorstaan en hoe ik dat heb ervaren.

Op deze momenten kon ik kracht halen uit het sterke gevoel dat ik ervaar wanneer het mij lukt zonder schaamte te spreken over het trauma. De gedachte ‘ik kan het aan, ik kan deze de gevoelens dragen’ hielp mij om me sterk te houden en niet in mijn eerder omschreven schijnveiligheid te keren.

‘Het is mij overkomen, ik hoef me nergens voor de schamen’ is wat ik wil voelen, is wat ik uit wil dragen.
Het is geen geheim.

Op de dag van de publicatie draaide mijn hoofd overuren.
Alsof elke hersencel op het zelfde moment aan iets anders dacht, zonder samenwerking. Het vormde geen gedachte, enkel chaos.

Desondanks bleef ik in het ‘hier en nu’ deed ik het rustiger aan maar bleef toch functioneren.
Het maakt me trots dat ik zaterdagochtend zelfstandig met Nina naar de winkel ben gegaan om een krant te kopen.
Dat ik ben blijven functioneren.
Dat ik mijn angsten ben aangegaan, het niet uit de weg ben gegaan.
Dat ik lieve, leuke, steunende berichtjes of complimenten bewust heb kunnen ontvangen.
Dat ik mezelf toe heb kunnen staan me angstig en onzeker te voelen maar mezelf hier niet in heb verloren.
Dat ik mijn gevoelens kon dragen en het om heb kunnen buigen toen dat nodig was.

Ik heb dit gedaan en probeer dit te blijven doen.
Zelf.

8 gedachten over “Ons eerste publicatie

  1. Diepe diepe buiging, wat ongelooflijk sterk Jocye!! Wat moet en mag je trots zijn om in de krant te staan met je verhaal! En zo fijn dat je het hebt aangedurfd, nogmaals; diepe buiging.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s