Verdriet hebben mag

Foto: Renée de Haan

Het luk om me aan mijn voornemens te houden. Ik probeer vaker hulp te vragen, hulp aan te nemen en bouw bewust rustmomenten in tussen activiteiten.
De angst en onzekerheid die ik ervaarde om wie ik ben en wat ik doe heeft inmiddels plaats gemaakt voor verdriet. Verdriet om wie ik was, om wie ik ben geworden en alles wat zich daar tussenin heeft afgespeeld.

Het verdriet is groot, intens en lijkt oneindig. Het liefst wil ik het uit de weg gaan, het gevoel wat lange tijd ondragelijk was vermijden. Maar ik voel het en wil proberen de pijn en het verdriet te leren dragen, zodat het mijn leven minder kan beïnvloeden.
Deinsde ik eerder terug door me af te sluiten van alles en iedereen, probeer ik nu op een gezondere manier afleiding te zoeken. Ik ga een extra rondje wandelen met Nina, hou me vast aan mijn dagstructuur en probeer zo mogelijk iets af te spreken.
Het voelt zwaar maar ik gun mezelf verdrietig te mogen zijn. Ik mag rouwen om wat er is gebeurd en hoe dat mijn leven heeft gevormd.
Ik hoop door mijn gevoelens te leren dragen sterker te worden en, zoals iemand mij afgelopen week tipte, ‘vrede’ te kunnen hebben met hoe mijn leven gelopen is.

Soms heb ik het gevoel dat ik geen verdriet mag hebben, hoor ik van mensen om me heen ‘maar Joyce, kijk hoe ver je al gekomen ben, wat je al hebt kunnen bereiken. Het gaat zoveel beter.’
Dat is zo, daar ben ik me ook bewust van. Maar het maakt dat wat is, en is geweest niet minder zwaar. Bij het alles wat ik doe maak ik een inschatting, en weeg ik af wat het me kost en wat het me oplevert. Niets is nog vanzelfsprekend, al lijkt dat het soms al wel.

Ik probeer een actiever leven te leiden en durf daarin meer risico te nemen. De kans dat ik tegen de grenzen van mijn PTSS aanloop is dan ook groter.
Vaak wil ik meer dan ik werkelijk kan, zoek ik naar mogelijkheden. Dat is goed, dat brengt me verder maar dat kan ook veel frustratie en teleurstelling met zich meebrengen.

Soms stapelt het zich op, dan is het allemaal zwaar, stom en verdrietig makend, ondanks alles wat ik al heb kunnen bereiken.

Een gedachte over “Verdriet hebben mag

  1. Hoi Joyce, je hebt het over je rouwproces en dat is heel intens! Maar gun je zelf de tijd om te rouwen, het is met recht een werkwoord en neem daar de tijd voor. En voor rouwen bestaat geen tijdsbestek, laat het gebeuren. Ik ben mij ervan bewust dat ik het misschien makkelijk zeg maar het komt uit een goed hart! Succes Joyce!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s