Die vreselijke triggers

Foto: Renée de Haan

Iedere week doe ik 2 keer aan pilates. Door de positieve ervaringen voelde ik me mentaal en fysiek sterker worden. Ik begon het vertrouwen in mijn lichaam terug te vinden, durfde me beter in te spannen en kon mezelf meer open te stellen tijdens de lessen. Het gaf een bevrijdend gevoel. Toch kwam ik er achter dat mijn overlevings- en beschermingsmechanisme niet voor niets zo lastig te doorbreken zijn geweest.
Wanneer ik me openstel voor mijn gevoel en mijn omgeving, stel ik me indirect ook meer open voor het ontvangen van triggers. Dat is precies waarmee ik geconfronteerd werd vorige week .

Ik voelde me goed, ervaarde nauwelijks angst en had nog een aantal leuke gesprekken voor de les begon.
Nog geen 5 minuten later, toen er een (voor mij) nieuwe oefening geïntroduceerd werd, liet ik me overvallen. Alleen al door de woorden die gebruikt werden tijdens de uitleg werd ik dusdanig getriggerd, dat ik het liefst had willen vluchten.
Ik wilde zo graag weg maar door de paniek die was ontstaan kon en durfde ik me niet goed meer te bewegen, laat staan een volle zaal te doorkruizen.
Daar stond ik, in de omgeving die zo veilig had gevoeld dat ik zelfs mijn PTSS had kunnen vergeten.

De andere mensen in de zaal volgden de docent en begonnen de oefening. Met alle angst spanning en paniek deed ik een poging het geluid te verdragen, zonder dat ik mee deed.
Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ik het aan kon: ‘ik kan het aan, ik kan het aan, ik kan het aan.’ gonsde in mijn hoofd.
Maar ik kon het niet.
Het was te pijnlijk, te erg en ik kon het niet verdragen. Zo snel als mogelijk deed ik mijn handen strak over mijn oren, richtte mijn ogen naar de grond en wachtte midden in de ruimte tot het over was.
Ik voelde me kwetsbaar, overgeleverd aan de situatie, machteloos en opnieuw verraden door mijn lichaam.

Ik herbeleefde mijn trauma, op meerdere vlakken tegelijk en dat maakte het een heel intense ervaring.

Toen de oefening klaar was, haalde ik langzaam mijn handen van mijn oren. Ik probeerde opnieuw in contact te komen met mijn omgeving door om mij heen te kijken. Stiekem hoopte ik dat het iedereen ontgaan was maar dit was niet het geval.
De docent wist van mijn trauma, begreep wat er aan de hand was en wat mijn trigger was. Ze Boodt haar excuus aan en vroeg of het ging. Ik probeerde me sterk te houden en antwoordde met: ‘ja, het gaat hoor! Ik kan het alleen niet aanhoren of meedoen, maar het is oké. Geen sorry nodig.’

‘Geen sorry nodig’ is ook wat ik meende. Dit is PTSS, dit is mijn proces. Ik wil ermee om leren gaan en meedraaien in de maatschappij. Dit kan gebeuren.

De les werd hervat. Door de beweging kwam ik opnieuw in contact met mijn gevoel en werd overspoeld door verdriet. Ik trok me terug op m’n matje en huilde.
Men gaf gehoor aan mijn signalen en ik werd met rust gelaten. Nadat ik wat gekalmeerd was en me weer durfde te laten zien verliet ik de zaal om me op te frissen.
Per toeval kwam ik op de gang een andere docent tegen wie bekend is voor mij en wie ik vertrouw. In plaats van in mezelf te keren, voelde ik alles wat ik moest voelen. Ze ving me liefdevol op.
Ik was overweldigd door de situatie en mijn gevoelens. Ook al was het beter voor mij om te voelen dan om in mezelf te keren het voelde ook ontzettend ‘naakt’.
We hebben even zitten praten. Daarna besloot ik dat het voor deze avond genoeg was geweest, pakte mijn spullen, groette de docent en ging naar huis.

De dagen erna bleef ik van streek en voelde ik me ontzettend labiel. In de hoop mezelf iets minder kwetsbaar te voelen, maakte ik een afspraak om de ontstane situatie te bespreken. Dat hielp. Ik voelde me wederom gesteund, ondervond dat mijn schaamte er mocht zijn maar dat het niet nodig was.

Gister stond ik opnieuw in de les, en ondanks dat ik het hele uur meedeed viel het me toch tegen. Ik was bang en durfde niet alle oefeningen even goed mee te doen. Ik zal opnieuw het vertrouwen in mezelf en in die situatie moeten gaan opbouwen.

Dat is een behoorlijk pijnlijk besef. Mijn hele lichaam is van slag. Ik worstel met angst, spanning, kwetsbaarheid en het onveilige gevoel.
Ik weet dat ik me eroverheen kan zetten, me sterk kan houden, maar dat is juist niet wat ik moet doen. Ik moet het voelen, bewust stoppen in plaats me schrap te zetten en alle oefeningen op een juiste manier uit te voeren. Dan ga ik het aan zonder over mijn grens te gaan.
Ik hoop dat ik mezelf snel weer veiliger en vrijer mag gaan voelen tijdens de lessen want dat voelde zó ontzettend goed.

Voor nu probeer ik te accepteren dat de pilates lessen voorlopig in het teken zullen staan van exposure.

Een gedachte over “Die vreselijke triggers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s